กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย หมึกตะวัน
ตอนที่ 43 ล้วนเป็นคนที่กอดกันหาไออุ่น
ห้องลับคับแคบ แสงเรืองรองจากตะเกียงน้ำมันทอดเงาของคนทั้งสามลงบนผนังหินอันหยาบกร้าน ไหวระริกไม่นิ่งสงบ ดุจดั่งสภาวะจิตใจอันคั่งค้างด้วยความเคลือบแคลงที่ยังมิอาจคลี่คลายในยามนี้
ป้าหลิ่วมองดูความตระหนกที่ยังหลงเหลือและร่องรอยแห่งความกังขาที่ทวีความเข้มข้นยิ่งขึ้นในแววตาของเซี่ยเยี่ยนชิง นางถอนหายใจออกมาแผ่วเบา ในเสียงถอนใจนั้นแฝงไว้ด้วยวันเวลาและความเจ็บปวดลึกเร้นที่ยากจะเอื้อนเอ่ยมากจนเกินไป นางมิได้ตอบคำถามใด ๆ เกี่ยวกับเรื่องราวหนหลังของจวนอ๋องในทันที แต่เลือกที่จะอธิบายต้นสายปลายเหตุอันเป็นเรื่องเข้าใจผิดของการลักพาตัวอันพิลึกพิลั่นในครั้งนี้ก่อน
“ซื่อจื่อ ท่านหญิง” น้ำเสียงของป้าหลิ่วแผ่วช้า แฝงไว้ด้วยความสงบนิ่งอันเป็นเอกลักษณ์ของผู้ที่ผ่านโลกมาอย่างโชกโชน “เรื่องที่คนในค่ายลักพาตัวท่านหญิงมานั้น ย่อมเป็นความจริงเจ้าค่ะ ทว่า...แท้จริงแล้วกลับเป็นเรื่องเข้าใจผิดครั้งใหญ่หลวงนัก พวกเขาจับตัวผิดคนเจ้าค่ะ”