ตอนที่ 35 ยามไม่ปกติ พึงทำการไม่ปกติ

ตอนที่ 35 ยามไม่ปกติ พึงทำการไม่ปกติ

“งานเลี้ยงกลับเหย้า” ขององค์ชายใหญ่ ท้ายที่สุดก็มิได้ดำเนินไปยาวนานนัก หลังจากรับประทานอาหารพอเป็นพิธี และนั่งพักอยู่เพียงครู่หนึ่ง เขาก็ยกเอาเหตุผลว่า “ที่จวนยังมีธุระคั่งค้าง” ลุกขึ้นกล่าวอำลา ลั่วอวี้อิ๋งย่อมลุกตามขึ้นมาทันที นางถึงกับไม่กล้าเงยหน้ามองบิดามารดาแม้เพียงแวบเดียว ได้แต่ก้มหน้าก้าวตามหลังองค์ชายใหญ่ไปติด ๆ แผ่นหลังนั้นดูบอบบางและหดหู่ ราวกับจะถูกอาภรณ์สีดำลายมังกรขดนั้นกลืนกินไปได้ทุกเมื่อ

หวังซื่อขอบตาแดงระเรื่อ ฝืนยิ้มเดินไปส่งลูกสาวจนถึงประตูชั้นใน มองดูขบวนรถขององค์ชายคันนั้นที่แม้จะไม่เกินศักดิ์แต่ก็ยังคงความสูงส่งแล่นออกจากประตูข้างจวนอัครเสนาบดี เลือนหายไปตรงหัวมุมถนน รอยยิ้มบนใบหน้าก็พังทลายลงในชั่วพริบตา ร่างกายโอนเอนจนยืนแทบไม่อยู่จริง ๆ โชคดีที่หญิงรับใช้รีบเข้ามาประคองไว้ได้ทัน

“ฮูหยิน!” หญิงรับใช้ร้องอุทาน

หวังซื่อโบกมือ ใบหน้าซีดขาว กล่าวกับลั่วเหวินหย่วนและลั่วจิ่นอวี๋ที่เดินมาส่งถึงหน้าประตูเช่นกันอย่างอ่อนเปลี้ยเพลียแรง “ข้า… ข้ารู้สึกเวียนศีรษะยิ่งนัก เกรงว่าโรคเก่าจะกำเริบขึ้นมาอีก จำต้องกลับไปนอนพักเสียหน่อย เรื่องราวต่าง ๆ ในจวน…” สายตาอันซับซ้อนของนางจับจ้องไปที่ลั่วจิ่นอวี๋ หยุดชะงักไปครู่หนึ่ง ท้ายที่สุดก็ยังคงกล่าวออกมา “…ช่วงนี้คงต้องให้จิ่นอวี๋ช่วยเหน็ดเหนื่อยดูแลไปก่อนเถิด”