ตอนที่ 23 น้ำตาชายารอง

ตอนที่ 23 น้ำตาชายารอง

ยามที่รถม้าคันเล็กคลุมม่านเขียวหยุดลงตรงประตูด้านข้างอันเงียบสงัดเปล่าเปลี่ยวทางทิศประจิมของจวนองค์ชายใหญ่ น้ำตาของลั่วอวี้อิ๋งก็เหือดแห้งไปจนหมดสิ้นแล้ว

ม่านรถม้าถูกเลิกขึ้น ยังคงเป็นขันทีน้อยไร้ความรู้สึกสองคนนั้น “พระนางชายารอง ถึงแล้วขอรับ เชิญลงจากรถม้า”

ลั่วอวี้อิ๋งกอดห่อผ้าอันหนักอึ้งไว้ ลากเรียวขาที่แข็งเกร็งจนชาลงมาจากรถม้าอย่างซวนเซ เบื้องหน้าคือบานประตูไม้สีลอกร่อนเป็นด่างดวง ขื่อประตูด้านบนต่ำเตี้ย ห่วงประตูก็ขึ้นสนิมกร่อน สองข้างทางคือกำแพงจวนสูงตระหง่านอันมืดมน หญ้าแห้งบนสันกำแพงสั่นระริกอยู่ท่ามกลางลมยามเช้า นี่หรือจะดูเหมือนทางเข้าจวนขององค์ชาย ดูไปแล้วคล้ายกับประตูหลังบ้านของพวกผู้ดีตกยากเสียมากกว่า