ตอนที่ 16 แผนการแห่งบุปผาจันทร์

ตอนที่ 16 แผนการแห่งบุปผาจันทร์

ความคึกคักของหออี่หงพุ่งขึ้นสู่จุดสูงสุดเมื่อยอดคณิกาซูเสี่ยวเสี่ยวปรากฏตัวบนเวที

แพรแดงแขวนสูง แสงเทียนสว่างไสว ซูเสี่ยวเสี่ยวสวมชุดร่ายรำผ้าโปร่งบางสีชมพูแดง มีผ้าคลุมหน้าบางเบา เผยให้เห็นเพียงดวงตาเปี่ยมเสน่ห์ที่ชวนให้วาบหวามราวกับมีถ้อยคำซ่อนอยู่ นางเหยียบย่างเท้าเปล่าลงบนแท่นสูงที่โปรยปรายด้วยกลีบดอกไม้ ข้อเท้าผูกกระดิ่งทอง ยามหมุนตัวร่ายรำไปตามเสียงดนตรี เสียงกระดิ่งกังวานใส ชายอาภรณ์พลิ้วไหว ผิวกายขาวผ่องประดุจหิมะที่วับ ๆ แวม ๆ สะท้อนประกายเย้ายวนใจใต้แสงเทียน

“ดี! ดียิ่ง!” เสียงโห่ร้องสรรเสริญดังกึกก้องทั่วทั้งโถงแทบจะพังหลังคาลงมา

องค์ชายใหญ่เซียวจิ่งหมิงเบียดตัวไปชิดราวระเบียงด้านหน้าสุดของห้องรับรองนานแล้ว โน้มตัวออกไปเกือบครึ่งร่าง สายตาจับจ้องเงาร่างระหงบนเวทีไม่กะพริบ จอกสุราในมือเอียงจนน้ำสุราหกเปรอะเปื้อนเสื้อผ้าเต็มไปหมดก็ยังไม่รู้ตัว ใบหน้าของเขาขึ้นสีแดงระเรื่อด้วยความตื่นเต้น ลมหายใจกระชั้นถี่ ลืมสิ้นว่าตนเองยังเป็นองค์ชายที่ต้อง “ปิดประตูสำนึกผิด”