กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย หมึกตะวัน
ตอนที่ 4 หม่อมฉันพอรู้รำกระบี่อยู่บ้าง
สายตาทุกคู่ในโถงต่างจับจ้องมายังจุดเดียว
ลั่วจิ่นอวี๋ค่อย ๆ ลุกขึ้นยืน ชายกระโปรงสีเขียวน้ำทิ้งตัวลงตามท่วงท่าของนาง แผ่สยายเป็นระลอกโค้งอันนุ่มนวลบนพื้นอิฐปูพื้นเนื้อประณีตที่เรียบเป็นมัน นางมิได้ลนลานก้าวออกไปเบื้องหน้าเฉกเช่นคุณหนูสกุลสูงคนอื่น ๆ หากแต่จัดระเบียบแขนเสื้อให้เข้าที่ก่อน การกระทำเนิบนาบไม่รีบร้อน ราวกับเพียงแค่ลุกขึ้นเพื่อเปลี่ยนจอกชาเท่านั้น
จากนั้นนางจึงค่อยย่างก้าวมายังกลางโถง
ฝีเท้าไม่ช้าไม่เร็ว ชายกระโปรงไม่กระเพื่อมไหวแม้แต่น้อย ระยะห่างระหว่างแต่ละก้าวนั้นแม่นยำราวกับวัดด้วยไม้ฉื่อ ครั้นเดินมาถึงเบื้องหน้าบันไดพระที่นั่งห่างออกไปสามจั้ง นางจึงหยุดยืน สองมือประสานซ้อนกันไว้ที่ช่วงเอว ย่อกายคารวะลงอย่างแช่มช้อย
“หม่อมฉันลั่วจิ่นอวี๋ ขอนอบน้อมถวายบังคมฝ่าบาท ถวายบังคมฮองเฮาพระนางเพคะ”
น้ำเสียงใสกังวานและสงบนิ่ง ไม่สูงไม่ต่ำ ทว่าทุกคำกลับดังก้องไปทั่วทั้งโถงใหญ่อย่างแจ่มชัด ท่วงท่าการคารวะยิ่งไร้ที่ติ—แผ่นหลังเหยียดตรงดั่งต้นสน ยามก้มคำนับลำคอและแนวกระดูกสันหลังทอดเป็นเส้นโค้งสง่างาม ยามลุกขึ้นชายกระโปรงไม่ไหวพลิ้วแม้เศษเสี้ยว แม้แต่องศาการประสานปลายนิ้วที่หมัวมัวผู้ฝึกสอนในวังให้ความสำคัญที่สุด ก็ยังสมบูรณ์แบบดั่งแม่แบบแห่งกฎระเบียบพิธีการ
ภายในโถงพลันเงียบสงัดลงชั่วขณะ
สตรีบรรดาศักดิ์หลายคนที่เข้าออกวังหลวงเป็นนิจต่างสบสายตากัน และล้วนมองเห็นความประหลาดใจจากแววตาของอีกฝ่าย