ตอนที่ 46 ลูกชายฉันชื่อเฮ่อติ่งหง

"พี่ครับ!" เจ้าดวงอาทิตย์ดวงน้อยส่องประกายสีทองซอยเท้าถี่วิ่งเข้ามาหา

เฮ่อยวี่เฉินรู้สึกว่าตัวเองชักจะติดการเป็นพี่ชายเข้าแล้ว แต่การถูกคนน่ารักเรียกพี่แบบนี้ อารมณ์ความรู้สึกแบบนี้คุณไม่มีทางเข้าใจหรอก

ฝ่ามือใหญ่ลูบขยี้เบา ๆ บนศีรษะนุ่มฟูนั้น ท่าทางแฝงไว้ด้วยความสนิทสนมอยู่หลายส่วน

แต่สายตากลับคมกริบดั่งใบมีดน้ำแข็งตวัดมองไปยังจางเสี่ยวหยวน

จางเสี่ยวหยวนตกใจกับสายตานั้น ความกร่างหดหายลงในพริบตา

"ทะเลาะอะไรกัน"

น้ำเสียงของเฮ่อยวี่เฉินราบเรียบ ฟังไม่ออกถึงอารมณ์ใด ๆ ทว่าจางเสี่ยวหยวนกลับรู้สึกเหมือนกำลังถูกข่มขู่อย่างบอกไม่ถูก เมื่อได้สติก็รู้สึกเสียหน้า มือที่เท้าสะเอวอยู่จึงกำแน่นโดยไม่รู้ตัว ราวกับจะช่วยเรียกความมั่นใจให้ตัวเองได้บ้าง