กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย หมึกตะวัน
ตอนที่ 418 ฉุนเฉียว ห้องฉุกเฉินดั่งฝูงมารเริงระบำ
“อาจารย์ครับ ผมยังไม่…”
ผู้ช่วยวิสัญญีคนที่สองยังคงยืนเซ่ออยู่ที่เดิม ครึ่งประโยคที่เหลือจุกอยู่ที่คอหอย
สวี่หยางเพิ่งจะหันหน้าไปมองเขา โทรศัพท์มือถือเข้าเวรในกระเป๋าก็ดังสะเทือนเลื่อนลั่นราวกับยันต์ทวงชีวิต สั่นสะเทือนจนต้นขาของเขาชาดิกไปหมด
เขาควักโทรศัพท์มือถือออกมากดเปิดลำโพงไปพลาง จ้องเขม็งไปที่เครื่องมอนิเตอร์ไปพลาง ปลายนิ้วยังคงดันเดินยานำสลบต่อไป
น้ำยาสมุนไพรโปร่งใสไหลลงไปตามสายยาง หยดแล้วหยดเล่าไล่กวดกันราวกับกำลังวิ่งแข่งกับบางสิ่ง
“ฮัลโหล แผนกวิสัญญีใช่ไหม”
ปลายสายมีเสียงผู้ชายดังลอดออกมา เสียงบรรยากาศรอบข้างจอแจ แถมยังมีน้ำเสียงทีเล่นทีจริงติดมาด้วย
“พูดมา!”
สวี่หยางถือกล้องส่องกล่องเสียงไว้ในมือข้างหนึ่ง ขานรับด้วยสีหน้าไร้อารมณ์ สายตาไม่ละไปจากใบหน้าที่อวบอูมด้วยชั้นไขมันของคนไข้เลยแม้แต่น้อย