ตอนที่ 417 เข้าเวร พายุทวงชีวิต

ตอนที่ 417 เข้าเวร พายุทวงชีวิต

เจ็ดโมงครึ่งช่วงเช้าตรู่ เป็นเวลาประชุมส่งเวรเช้าของแผนกวิสัญญี

อวี๋ฉีเหว่ยนั่งอยู่ที่หัวโต๊ะยาว แผ่นหลังเหยียดตรง สายตาค่อย ๆ ช้อนขึ้นมองผ่านขอบแว่นด้านบน “ส่งเวรคนไข้หนักเถอะ”

ด้านล่างเงียบกริบ ไร้สรรพเสียงใด แม้แต่เสียงลมหายใจก็คล้ายถูกกดข่มไว้อย่างจงใจ

แสงยามเช้าสาดเฉียงผ่านช่องมูลี่เข้ามา ส่องให้เห็นละอองฝุ่นลอยคว้างในอากาศอย่างแจ่มชัด ทว่าไม่อาจส่องสว่างสีหน้าของใครได้เลย

อวี๋ฉีเหว่ยรออยู่สองสามวินาที

“ไม่มีหรือ”

เขาหยิบใบแจ้งการผ่าตัดขึ้นมา ปลายนิ้วพลิกผ่านหน้ากระดาษไปอย่างไม่ใส่ใจ เสียงเสียดสีแผ่วเบาของกระดาษฟังชัดเจนเป็นพิเศษท่ามกลางความเงียบงันปานป่าช้า

“ห้อง 5 เคสแรก คนไข้อายุ 92 ปี อาการเป็นอย่างไรบ้าง”