กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย หมึกตะวัน
ตอนที่ 344 เรื่องเมาท์ ชื่อเสียงเป็นของทุกคน
ลี่รุ่ยจวินเดินไปถึงหน้าประตู มือแตะเข้ากับวงกบประตูแล้ว ทว่าฝีเท้ากลับชะงักไปกะทันหัน
เธอเอียงหน้า สายตามองข้ามฝูงชนไป และตกลงบนร่างที่แทบจะหดตัวลึกลงไปในเก้าอี้ตรงมุมห้องอย่างแม่นยำ
“เหยียนชิงเถียน ตามฉันมา”
เหยียนชิงเถียนลุกพรวดขึ้นมาทันที ปากกาในมือกลิ้งไปบนโต๊ะหนึ่งตลบ เกือบจะร่วงหล่นลงไป
ใบหน้าของเธอซีดเผือดลงทันควันราวกับถูกขูดแป้งน้ำบาง ๆ ออกไป เผยให้เห็นรอยเขียวคล้ำจาง ๆ ด้านล่าง แม้แต่ริมฝีปากก็ยังไร้สีเลือด
ตอนที่เธอเดินตามออกไป ฝีเท้าซวนเซเล็กน้อย เท้าซ้ายสะดุดเข้ากับขาโต๊ะ ร่างกายโอนเอนไปมา
เธอยังคงเกาะโต๊ะพยุงตัวให้มั่น แล้วเดินตามออกไปด้วยความไม่เต็มใจ
ประตูห้องประชุมแง้มอยู่ สั่นไหวสองที แล้วค่อย ๆ ปิดลง
เงียบสงบไปครู่หนึ่ง