ตอนที่ 220 เอาใจ แค่เพื่อนร่วมงานช่วยเหลือกัน

ตอนที่ 220 เอาใจ แค่เพื่อนร่วมงานช่วยเหลือกัน

สายตานับสิบคู่จับจ้องเครื่องมอนิเตอร์ตาไม่กะพริบ

ตัวเลขค่าความอิ่มตัวของออกซิเจนที่สั่นระริกอยู่ตรงริมขอบเลขหลักเดียว เปรียบเหมือนสะเก็ดไฟที่จวนเจียนจะมอดดับ กำลังดิ้นรนอยู่ตรงห้วงลึกแห่งความสิ้นหวัง

มันกะพริบอยู่สองครา

จากนั้นจึงนิ่งสนิท

ชั่วขณะนี้ กาลเวลาคล้ายถูกยืดออกไปอย่างไร้ที่สิ้นสุด

กระทั่งตัวเลขกระโดดขึ้นเบา ๆ ในฉับพลัน แล้วเริ่มไต่ระดับสูงขึ้นไปตามหน้าปัดอย่างทรหด

ทุกตัวเลขที่ขยับขึ้นประหนึ่งค้อนหนักที่กระหน่ำตีลงบนหัวใจของผู้คน

ขึ้นแล้ว

10, 13, 17, 21…