ตอนที่ 93 เอาชีวิต ชีวิตมีแค่หนึ่ง แต่เรื่องเอาชีวิตไม่ได้มีแค่เรื่องเดียว

ตอนที่ 93 เอาชีวิต ชีวิตมีแค่หนึ่ง แต่เรื่องเอาชีวิตไม่ได้มีแค่เรื่องเดียว

หลังอาหารกลางวัน เซี่ยไจ้ซีถูกความง่วงงุนจากอาการ “เมาคาร์บ” เข้าครอบงำ

อาศัยช่วงเวลาว่างที่คนไข้ยังมาไม่ถึง เธอสวมเสื้อกาวน์ สวมถุงคลุมรองเท้า แล้วผลักประตูที่นำไปสู่ดาดฟ้า

สายลมสารทฤดูพัดปะทะศีรษะ หอบคลุมร่างเธอไว้ทั้งตัว

เธอเลี้ยวเข้ามุมหลบสายตาอย่างคุ้นเคย ซึ่งเป็นซอกแคบ ๆ ระหว่างผนังกับปล่องระบายอากาศ พอดีให้คนขดตัวเข้าไปได้คนหนึ่ง

เธอพิงหลังกับผนัง เหยียดขาตรง บิดขี้เกียจยาว ๆ อย่างสบายอารมณ์

ชั่วพริบตานั้น ความปวดเมื่อยทั่วร่างคล้ายถูกมืออันอ่อนโยนค่อย ๆ นวดคลายออก

เธอเงยหน้าขึ้น

ท้องฟ้าครึ้ม เป็นสีเทาขาวไร้เมฆหมอกและไร้ดวงอาทิตย์

ทว่าสายลมนุ่มนวล