กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย หมึกตะวัน
ตอนที่ 53 ตระหนก เซี่ยไจ้ซีคนนี้ดูแปลกไปหน่อย
ในโรงอาหารของห้องผ่าตัด แสงแดดยามเที่ยงสาดส่องเฉียง ๆ เข้ามา ช่วยเคลือบไอชีวิตอันอบอุ่นเจือจาง ให้แก่บรรดาบุคลากรห้องผ่าตัดที่ต้องขลุกอยู่ใต้แสงหลอดไฟสีขาวตลอดทั้งปี
เพียงสวี่หยางเอ่ยปากเรียก “พี่สาว” ไม่กี่คำ ริ้วรอยบนใบหน้าน้าโรงอาหารก็แย้มยิ้มจนบานสะพรั่ง ราวกับดูอ่อนเยาว์ลงสิบปีในชั่วพริบตา
มือที่เดิมทีตักสั่น ๆ ก็พลันนิ่งมั่นคงขึ้นมา แรงมือก็ล้นเหลือ ไม่เพียงตักกระดูกซี่โครงหมูชิ้นโตโปะให้พูนเต็มทัพพี ยังแถมมันเทศให้อีกหนึ่งทัพพี พร้อมถามอย่างกระตือรือร้นว่า “อาจารย์สวี่ พอทานไหมคะ”
“มีพวกพี่สาวเอ็นดูผมขนาดนี้ แค่น้ำใจก็ทำเอาผมอิ่มแล้วครับ” สวี่หยางยืนอยู่ท่ามกลางแสงแดด พลางขยิบตายิ้มระรื่น