เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 389 คิดเผื่อไว้รอบคอบเกินไป
สถานีตำรวจเมืองหลวง
หญิงวัยกลางคนคนหนึ่งกำลังกอดศพที่เต็มไปด้วยบาดแผลอยู่ในห้องเก็บศพ ร้องไห้อย่างเจ็บปวดแทบขาดใจ
"ลูกแม่ ลูกที่น่าสงสารของแม่..."
"ฮือ ๆ ๆ!"
เสียงร้องไห้เต็มไปด้วยความโศกเศร้าและเจ็บปวด มือของเธอลูบรอยแส้บนร่างลูกสาวไม่หยุด ก่อนเงยหน้ามองตำรวจด้วยดวงตาแดงก่ำ
"ลูกสาวฉันถูกลักพาตัวไปแค่ครึ่งเดือน แค่ครึ่งเดือนเท่านั้น...ชีวิตคนทั้งคนก็ต้องจบลงแล้ว"
"พวกคุณไม่มีคำอธิบายอะไรเลยหรือ?"
ตำรวจที่ยืนอยู่โดยรอบต่างกำหมัดแน่น พวกเขารู้สึกผิดอย่างมาก แต่กลับไม่ได้เบาะแสอะไรเลย ไม่มีใครกล้าสบตาหญิงคนนั้น ทุกคนต่างหลบสายตา เพราะเมื่อเผชิญกับความจริงตรงหน้า คำพูดใด ๆ ก็ล้วนเป็นเพียงข้อแก้ตัว
ตำรวจหนุ่มคนหนึ่งเดินออกไปด้วยดวงตาแดงก่ำ เขาทนต่อไปแทบไม่ไหวแล้ว