กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 362 เสียสติไปอย่างสิ้นเชิง
ขงหมิงรู้สึกหนาวเย็นไปทั้งตัว เมื่อมองสีหน้าของเสี่ยวเฮย เขาก็อดตัวสั่นไม่ได้
เดิมทีเยว่เสี่ยวกุ้ยมีไข้จนสติเลอะเลือนอยู่แล้ว ขงหมิงกอดเขาไว้แน่น ทั้งยังตัวสั่นไม่หยุด จนทำให้เขาสะดุ้งตื่นขึ้นมา
เยว่เสี่ยวกุ้ยพยายามลืมตาอยู่หลายครั้ง กว่าจะมองเห็นขงหมิงชัดเจน เมื่อเห็นว่าอีกฝ่ายถูกพันธนาการไว้ เขาจึงเริ่มมองสำรวจรอบตัว
กระทั่งเห็นเจ้าคนอัปลักษณ์ที่อยู่ข้าง ๆ เขารู้สึกคุ้นหน้าอยู่บ้าง ต้องใช้เวลานานกว่าจะนึกออกว่าเคยพบกันมาก่อน จึงพูดอย่างไม่อยากเชื่อว่า "เสี่ยวเฮย นายยังมีชีวิตอยู่อีกเหรอ"