เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 311 เป็นลูกผู้ชายใจกล้าจริง ๆ
บนต้นไม้ใหญ่ที่อยู่ไม่ไกล ชายคนหนึ่งถือกล้องส่องทางไกลเฝ้าดูเหตุการณ์ทั้งหมดตั้งแต่ต้นจนจบ
สีหน้าของเขาเต็มไปด้วยความสนุกสนานราวกับกำลังชมเรื่องตื่นเต้น
"จุ๊ ๆ บอกไปตั้งนานแล้วว่าผู้หญิงสองคนนั้นรับมือไม่ง่ายหรอก"
"พี่เปียว พวกเราควรถอนตัวแล้วหรือยัง?"
"ไปกันเถอะ บอกคนของเราด้วยว่าอย่าให้ไอ้แซ่เฝิงนั่นรอดออกมาได้ คนอย่างมันมีสิทธิ์อะไรมาแย่งชิงกับฉัน!"
"ครับ"
"พี่เปียว นายใหญ่ต้องการให้พวกเราตรวจสอบตัวตนของผู้หญิงสองคนนั้น พวกเราจะไม่ลงมือจริง ๆ หรือครับ?"
หลีเปียวมองบริเวณที่สว่างไสวด้วยแสงคบไฟ สีหน้าหม่นทะมึน แววตาเย็นชา ท่าทางที่เขาแสดงออกเป็นประจำเช่นนี้ทำให้ลูกน้องไม่อาจคาดเดาความคิดได้
"ยังไม่ถึงเวลา ที่นั่นมีคนคอยปกป้องพวกเธอมากเกินไป และการเติบโตของพวกเธอจะไม่หยุดอยู่แค่นี้แน่!"