กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 297 ถือเป็นค่าตอบแทน ถ้านายถาม ฉันอาจตอบก็ได้
เมื่อเยว่เสี่ยวกุ้ยฟื้นขึ้นมาอีกครั้ง อาเหลิ่งก็ยังคงเฝ้าอยู่ข้างเตียงอย่างเคร่งครัดต่อหน้าที่
"คุณตื่นแล้ว ลูกพี่ให้คนเตรียมอาหารไว้ให้คุณแล้วครับ บอกให้คุณกินก่อนได้เลย ไม่ต้องรอเขา"
อาเหลิ่งประคองเยว่เสี่ยวกุ้ยขึ้นมาอย่างระมัดระวัง ให้เขาเอนพิงหัวเตียง เยว่เสี่ยวกุ้ยรู้สึกว่ามือเริ่มมีแรงขึ้นมาบ้างแล้ว
เขานวดต้นคอพลางสาบานกับตัวเองว่า ต่อไปจะต้องฝึกฝนอย่างจริงจัง จะไม่ยอมอ่อนแอแบบนี้อีก
หม่าโถวมีแรงมากขนาดนั้น ทั้งที่เป็นผู้ชายเหมือนกัน ทำไมถึงแตกต่างกันมากนัก
แล้วก่อนที่เขาจะหมดสติไป หม่าโถวทำอะไรไว้บ้างนะ
ใช่แล้ว ไอ้สารเลวนั่นถึงกับกล้าจูบเขา!
เยว่เสี่ยวกุ้ยรีบถูใบหน้าทันที
"เอาผ้าขนหนูมาให้ฉันผืนหนึ่ง"