เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 292 ครั้งแล้วครั้งเล่า
เยว่เสี่ยวกุ้ยมองหม่าโถว ตอนนี้อีกฝ่ายแต่งตัวเรียบร้อยดูดีมายืนอยู่ตรงหน้า สีหน้าเรียบเฉยไม่ต่างจากก่อนหน้านี้ แต่เขามองเห็นความดุร้ายในแววตาของหม่าโถวได้อย่างชัดเจน
เขาอ่านหม่าโถวไม่ออก คนคนนี้ไม่ทำเรื่องดี แต่กลับดูแลลูกน้องได้ดีไม่น้อย อย่างน้อยในเรื่องของข่งหมิง เขาก็ยังดีกว่าพวกหัวหน้าที่โหดเหี้ยมเหล่านั้นมาก
"มองฉันแบบนั้นทำไม?" หม่าโถวหลุบตาถาม
"ไม่มีอะไร" เยว่เสี่ยวกุ้ยตอบเสียงเบา
ทั้งสองตกอยู่ในความเงียบ ผ่านไปนาน เยว่เสี่ยวกุ้ยจึงหลับตาลงอีกครั้ง แล้วเข้าสู่ห้วงนิทรา
หลังได้ยินเสียงหายใจสม่ำเสมอ หม่าโถวจึงค่อย ๆ ก้าวไปข้างเตียงอย่างระมัดระวัง เขาหยิบหลอดยาออกจากอกเสื้อ แต่กลับไม่ได้ลงมือ
ผ่านไปสองสามนาที เขาก็เก็บหลอดยากลับเข้าอกเสื้อตามเดิม