เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 287 ที่แท้นายก็คือสวี่ชิงซื่อนี่เอง!
เสี่ยวเฮยเอนพิงเตียง ใบหน้าทั้งซีดเผือด เขาหลุบตามองผ้าห่ม ส่วนหลีเปียวที่ยืนอยู่ข้าง ๆ มีสีหน้าดำครึ้ม
บรรยากาศระหว่างทั้งสองตึงเครียดราวกับน้ำกับไฟ ต่างฝ่ายต่างไม่ยอมอ่อนข้อให้กัน
"ที่นี่ไม่ปลอดภัยแล้ว บอกฉันมาสักคำ ตกลงนายต้องการอะไรกันแน่" น้ำเสียงหลีเปียวไม่ดีนัก เขาหมดความอดทนโดยสิ้นเชิงแล้ว
"พี่ถอนตัวไปเถอะ!" เสี่ยวเฮยพูดช้า ๆ
"ได้" หลีเปียวหันหลังเดินจากไปโดยไม่เหลียวมอง ในสายตาเขา ต่อให้เป็นพี่น้องแท้ ๆ เมื่อถึงช่วงเป็นตาย ชีวิตตัวเองก็สำคัญที่สุด
น้องชายที่ไม่รู้จักรักชีวิตคนนี้ ต่อให้ลงนรกไปแล้วก็ยังพบกันได้อยู่ดี
หลีเปียวไม่ได้ทำถึงขั้นตัดขาดทุกทาง เขาเพียงพาคนไม่กี่คนออกไปตามทางเล็ก ๆ หม่าโถวเป็นคนที่มีวิธีการอยู่ไม่น้อย เขาขุดอุโมงค์หลบภัยไว้ใต้ดิน และภายในก็มีทางออกให้หลบหนีได้
ตอนนี้พื้นที่โดยรอบถูกล้อมไว้หลายชั้นแล้ว การจะออกไปอย่างปลอดภัยก็ต้องออกแรงไม่น้อย
ลูกน้องที่ติดตามหลีเปียวมานานยังคงเป็นห่วงอยู่บ้าง "พี่เปียว พวกเราจะไม่สนใจเขาแล้วจริง ๆ หรือครับ?"