กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 250 ความได้เปรียบด้านพรสวรรค์ทางภาษา
สวี๋อันหรานเองก็รู้แล้วว่าฐานะของเสี่ยวเฮยไม่ธรรมดา จึงไม่กล้าหาเรื่องเขาอีก รีบเดินจากไปทันที
ข่งหมิงกลืนน้ำลาย สุดท้ายก็ไม่ได้ถามอะไรออกมา ยังคงนอนเหม่ออยู่บนเตียง
"นายไม่คิดจะถามฉันหรือ?" เสี่ยวเฮยถามอย่างสงสัย
"นายก็พูดออกมาแล้วไม่ใช่หรือว่าหลีเปียวเป็นพี่ชายของนาย"
"ฮ่า ๆ ๆ นายยังฉลาดเหมือนเดิมเลย"
เสี่ยวเฮยนั่งลงข้างเตียงแล้วพูดอย่างทอดถอนใจ
"นายไม่คิดจะแก้ตัวให้ตัวเองหน่อยหรือ?"
ตอนนี้ข่งหมิงไม่อยากพูดกับเสี่ยวเฮยแม้แต่ประโยคเดียว ทุกครั้งที่เขาพยายามตัดสินนิสัยแท้จริงของเสี่ยวเฮย เขาก็คิดผิดทุกครั้ง จนไม่อาจคาดเดาคนคนนี้ได้เลย
"อย่ามากวนฉัน จะฆ่าจะแกงก็ตามใจ"