กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 223 ที่แท้ก็มองไม่เห็นแล้ว!
ข่งหมิงเดินตามคนอื่น ๆ ไปอย่างเงียบ ๆ เพื่อจับตัวจ้าวเถียนกลับมา เมื่อเทียบระยะทางแล้ว พวกเขาอยู่ใกล้ที่สุด
เสี่ยวเฮยเดินตามติดข่งหมิงทุกฝีก้าว ทำให้เขาไม่มีโอกาสแอบลงมือทำอะไร
ในที่สุดข่งหมิงก็สบโอกาสตอนที่เสี่ยวเฮยถูกคนหลายคนรุมโจมตี เขารีบวิ่งไปทางจ้าวเถียนทันที เสี่ยวเฮยอยากดึงตัวเขาไว้ก็ไม่ทัน ได้แต่ชะงักงันไปชั่วขณะ
จ้าวเถียนเจ็บจนฟื้นขึ้นมาแล้ว เขามองซางจื้อซานที่ร้องไห้ฟูมฟายด้วยความโมโหปนจนใจ
"ฉันบอกให้นายหนี หูหนวกหรือไงถึงไม่ได้ยิน!"
"รีบหนีไป นายรีบหนี ฉัน..."
ไม่ว่าซางจื้อซานจะถูกด่าอย่างไร เขาก็ไม่ยอมปล่อยมือ
"ไปด้วยกัน นายช่วยครอบครัวฉันไว้ นายคือผู้มีพระคุณของฉัน"