เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 592 - พูดจาไร้สาระไม่มีประโยชน์ ให้ผู้อื่นร่วมไว้อาลัยด้วยเถิด
เซี่ยเหรินเห็นท่าทางตื่นตระหนกของเสี่ยวเฮย ก็เข้าใจได้ทันทีว่าเสี่ยวเฮยย่อมไม่ได้เอ่ยคำพูดเหล่านั้นกับซานยาอย่างแน่นอน
ทว่าเมื่อเห็นท่าทีตลกขบขันของเสี่ยวเฮย เซี่ยเหรินก็อดที่จะหลุดหัวเราะออกมาไม่ได้ ไม่รู้ว่าจะสรรหาคำใดมาพูดกับมันดี
ฝ่ายเสี่ยวเฮยก็ยืนอยู่ด้านหลังของซานยาตลอดเวลา ประกอบกับซานยาไม่ได้หันกลับไปมองสภาพของเสี่ยวเฮย
นางจึงหลงคิดไปว่า เสี่ยวเฮยที่อยู่ด้านหลังกำลังแยกเขี้ยวส่งเสียงคำรามข่มขู่เซี่ยเหรินอย่างดุดัน
ในใจคิดว่า คราวนี้ท่านเซี่ยตรงหน้าคงต้องรู้จักล่าถอยและยอมจำนนเป็นแน่
ในจังหวะที่เซี่ยเหรินกำลังจะเอ่ยปากพูดบางสิ่ง
เอ้อร์ยาก็พาต้าไป๋ เสือโคร่งขาวตัวนี้เดินตรงมายังกองหิน
ด้วยความเฉลียวฉลาด ปราดเดียวที่เห็นนางก็มองออกทะลุปรุโปร่งว่าน้องสามซานยาคิดจะทำสิ่งใด จึงตวาดเสียงเข้มใส่ซานยาทันที
"น้องสาม เจ้าพาเสี่ยวเฮยมาข่มขู่ท่านเซี่ยใช่หรือไม่"