กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 317 - ยกหินทุ่มทับเท้าตนเอง!
นับตั้งแต่ที่คนของหอเฮยอวิ๋นหาตัวเซวียเซียนเซิงพบ พวกเขาก็ล่วงรู้ถึงสถานที่หลบซ่อนตัวของชาวหมู่บ้านต้าเหอแล้ว
ดังนั้น หลังจากที่พวกมันเดินทางผ่านเส้นทางถ้ำที่แคบและคดเคี้ยว ก็มาถึงด้านนอกของค่ายพัก
หนานกงเวิ่นเทียนยืนอยู่หน้าสุด ในฐานะปรมาจารย์ขั้นต้น สายตาของเขาย่อมเหนือกว่าคนทั่วไปมาก แม้ท้องฟ้าจะมืดสลัว แต่เขาก็ยังสามารถมองเห็นผู้คนหลายร้อยคนยืนอยู่บนกำแพงไม้ห่างออกไปร้อยเมตรได้
ทหารหน้าไม้สามร้อยนายถือหน้าไม้ที่เขาไม่เคยเห็นมาก่อน
และยังมีคนอีกหนึ่งร้อยนายถือธนูแข็งแกร่ง จ้องมองพวกเขาด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยจิตสังหาร