กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 187 - ข้าเนี่ยนะ ราชบุตรเขย
ความจริงแล้วตอนที่หลิ่วหรูเยียนสวมกอดเซี่ยเหริน
บริเวณใกล้เคียงมีสตรีชาวหมู่บ้านต้าเหอคนหนึ่งแอบมองอยู่
แต่นางเห็นเพียงตอนที่ทั้งสองกอดกัน ไม่ได้เห็นตอนที่เซี่ยเหรินผลักหลิ่วหรูเยียนออก
เพราะหลังจากที่นางเห็นทั้งสองกอดกัน นางก็รีบวิ่งลงจากเขาด้วยความตื่นเต้นดีใจ หวังจะนำข่าวนี้ไปบอกชาวหมู่บ้านต้าเหอคนอื่นๆ
ชายหญิงอยู่ด้วยกันตามลำพัง แถมยังกอดกันในที่เปลี่ยว
ความหมายที่แฝงอยู่ ย่อมเป็นที่รู้กันดี
ด้วยเหตุนี้ ในมุมมองของสตรีหมู่บ้านต้าเหอผู้นั้น คงคิดว่าอีกไม่นานเซี่ยเหรินจะต้องได้เป็นราชบุตรเขยอย่างแน่นอน
บนยอดเขา
หลิ่วหรูเยียนรู้สึกหมดคำพูดอย่างถึงที่สุด