กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 106 - ชาวเป่ยหมาน เผ่าเคอซิน!
ยามบ่าย
ดวงอาทิตย์สาดส่องเจิดจ้า
ขบวนผู้อพยพกว่าสองร้อยคนเดินเรียงรายเป็นแนวยาวราวกับงูเลื้อยไปตามเส้นทางบนภูเขา มุ่งหน้าลงใต้เพื่อหนีภัยแล้ง
ทว่าในเวลานี้ มีเสียงฝีเท้าของม้าดังสนั่นมาจากเบื้องหลัง
เมื่อเสียงฝีเท้าม้าขยับเข้ามาใกล้มากขึ้น ก้อนหินขนาดเล็กบริเวณนั้นถึงกับสั่นสะเทือนจนลอยขึ้นจากพื้น
ชายร่างใหญ่คนหนึ่งในขบวนผู้อพยฟรีบปีนขึ้นไปบนต้นไม้เพื่อมองดูในระยะไกล เมื่อเห็นภาพฝั่งตรงข้ามอย่างชัดเจน ใบหน้าของเขาก็พลันเปลี่ยนสี
"เป็นพวกเป่ยหมาน ทุกคนรีบหนีเร็วเข้า"
ชายร่างใหญ่ตะโกนสุดเสียง ใบหน้าเต็มไปด้วยความตื่นตระหนก
สิ้นคำพูดนั้น ผู้อพยพในขบวนต่างก็ตกใจลนลาน ใบหน้าของพวกเขาฉายแววหวาดกลัวอย่างสุดซึ้ง