เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 13 - โลภมากเกินพอดี
"ตราบใดที่ไม่มีผู้ใดทำร้ายครอบครัวข้า ข้ารับประกันได้ว่าเสี่ยวเฮยจะไม่ทำร้ายคน หากเกิดเรื่องขึ้นมาจริงๆ ข้าจะชดใช้ให้"
เซี่ยเหรินกวาดสายตามองฝูงชนตรงหน้า ก่อนจะหยุดสายตาลงที่สตรีผู้นั้น
เขาเรียกเสี่ยวเฮยอย่างเต็มปากเต็มคำ เพราะตอนนี้เขาได้ถือว่าหมาป่าดำตัวนั้นเป็นส่วนหนึ่งของครอบครัวไปแล้ว
มีหมาป่าที่ทั้งเชื่องและคอยปกป้องครอบครัวได้ รู้สึกไม่เลวเลยทีเดียว
"พูดน่ะมันก็ง่าย แต่ใครจะรู้ว่าพวกเจ้าจะทำได้อย่างที่พูดหรือเปล่า ข้าไม่อยากนอนพักผ่อนแล้วตื่นมาโดนหมาป่าคาบหัวไปหรอกนะ"
นางจางยกมือขึ้นกอดอก เริ่มหาเรื่องอย่างไม่มีเหตุผล
เรื่องที่เกิดขึ้นตรงกลางเนินเขา นางเพิ่งได้รับรู้มา
ดังนั้นที่มาหาเรื่องโวยวายในครั้งนี้ ก็เพราะหวังจะได้ส่วนแบ่งเท่านั้น ไม่ได้ใส่ใจความเป็นตายของคนอื่นจริงๆ หรอก
เซี่ยเหรินสัมผัสได้ถึงเจตนาแอบแฝงของสตรีผู้นี้อย่างรวดเร็ว จึงเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงเย็นชา "แล้วเจ้าว่าต้องทำอย่างไร ถึงจะให้มันอยู่ที่นี่ได้"