เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 37: สายเลือดชือโหยว
ทว่าในเวลานี้ เหลียงจื่อเวิงกลับละทิ้งหลี่เค่อ วิ่งไปยังจุดที่เลือดของหลี่เค่อหยดลงเมื่อครู่ตอนได้รับบาดเจ็บ
เมื่อเห็นเช่นนั้น ทุกคนชะงักไปเล็กน้อย ก่อนจะเข้าใจว่าเหลียงจื่อเวิงคิดทำสิ่งใด
แต่พวกเขามิได้ขัดขวาง กลับมองเหลียงจื่อเวิงด้วยสายตารอดูเรื่องสนุกเสียด้วยซ้ำ
ด้วยเหตุนี้ เหลียงจื่อเวิงจึงได้เลือดที่ยังไม่แห้งมาอย่างราบรื่น
“ฮ่าๆๆ!”
เขาหัวเราะอย่างบ้าคลั่งครั้งหนึ่ง ก่อนยัดเลือดที่ปะปนกับดินเข้าปาก
แต่เพียงไม่นาน ใบหน้าของเหลียงจื่อเวิงก็เขียวคล้ำบวมเป่งขึ้นในพริบตา ราวกับกินยาพิษบางอย่างเข้าไป เขาล้มลงกลิ้งเกลือกบนพื้นด้วยความเจ็บปวด
“เจ็บเหลือเกิน! เจ็บเหลือเกิน...”
เหลียงจื่อเวิงซึ่งกำลังดิ้นทุรนทุรายอยู่บนพื้นหันมองหลี่เค่ออย่างเดือดดาล