เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 30: กัปตันฮวาเซี่ย—กัวจิ้ง!
“เฮ้อ กัวจิ้ง รอก่อน”
หลี่เค่อร้องเรียกกัวจิ้งที่กำลังจะประสานมืออำลาให้หยุด ครั้นสบสายตาสงสัยของอีกฝ่าย เขาก็กล่าวด้วยน้ำเสียงหนักแน่นว่า
“เจ้ากลับไปก็ไร้ประโยชน์ เถี่ยมู่เจินไม่มีทางฟังคำของเจ้า
ไม่ใช่เพียงเจ้าเท่านั้น ต่อให้เป็นองค์หญิงฮวาเจิง พระธิดาที่เขาโปรดปรานที่สุด เขาก็ไม่ฟังเช่นกัน”
“ถึงอย่างนั้น ข้าก็ยังอยากกลับไปเกลี้ยกล่อมมหาข่านมิให้ยกทัพลงใต้!”
กัวจิ้งกล่าวด้วยสีหน้าแน่วแน่ ในแววตาไม่มีความคิดถอยหนีแม้แต่น้อย
ความผิดที่เขาก่อไว้นั้นมากเกินไปแล้ว เพียงนึกว่าผู้คนจำนวนนับไม่ถ้วนจะต้องตายเพราะตน กัวจิ้งก็รู้สึกโทษตัวเองและละอายใจอย่างสุดประมาณ
ดังนั้น ต่อให้เกลี้ยกล่อมไม่สำเร็จและต้องสิ้นชีพกลางทะเลทราย เขาก็จะไม่โทษผู้ใดและไม่เสียใจภายหลัง!