กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 5: กานลู่ซื่อมี่หลี
“ปัง! ปัง! ปัง!…”
เสียงปืนดังสนั่น เลี่ยนอวี้ซิ่งโซ่วหลางอาศัยการเคลื่อนไหวอันคล่องแคล่วหลบหลีกกระสุนที่กราดเข้ามา พร้อมฟันกระสุนหลงที่พุ่งใส่เป็นระยะ
“ฮ่าๆๆ ยุคสมัยเปลี่ยนไปแล้ว! ต่อให้เพลงดาบร้ายกาจเพียงใด สุดท้ายก็หยุดอาวุธปืนไม่ได้อยู่ดี!”
มองเลี่ยนอวี้ซิ่งโซ่วหลางที่กระโดดหลบกระสุนไม่หยุด เพ่ยหลางก็หัวเราะอย่างบ้าคลั่งขึ้นอีกครั้ง
ดูท่ามันจะมีความสุขเหลือเกิน และกำลังเพลิดเพลินกับทุกสิ่งที่เกิดขึ้นอย่างเต็มที่
ทว่าในตอนนั้น แนวกระสุนที่กราดยิงกำลังจะกวาดไปถึงแม่ลูกคู่หนึ่งซึ่งอยู่ไกลออกไป
‘แย่แล้ว!’
เลี่ยนอวี้ซิ่งโซ่วหลางร้องในใจ แต่เขาอยู่ห่างเกินไป ต่อให้รีบรุดไปก็ไม่ทันช่วยแม่ลูกคู่นั้น