ตอนที่ 2 หงส์ทองโผบินจากขุนเขา

แม้ฟางจื้อหย่วนจะไม่ได้พูดออกมา แต่สำหรับน้องชายที่เขาเฝ้ามองเติบโตมาตั้งแต่เด็กอย่างฟางจื้อหย่วน ฟางจื้อเฉียนอ่านคำพูดที่ไม่ได้เอ่ยออกมาเหล่านั้นได้จากแววตาของเขานานแล้ว

ในใจของฟางจื้อเฉียน น้องชายคนที่สามของเขาเป็นคนประเภทที่อยากแสดงความห่วงใย แต่ไม่รู้ว่าจะเปิดปากพูดอย่างไร เขาจึงชิงตอบข้อสงสัยให้น้องชายเสียก่อน

“ถนนเส้นนั้นพังจนแทบใช้การไม่ได้ ถ้านายเริ่มเดินจากตรงนี้กลับบ้าน คงต้องเดินไปจนเกือบเที่ยงคืนแน่ ที่บ้านเป็นห่วง ฉันเลยจงใจไปยืมรถจักรยานยนต์จากบ้านอาสามมา เราสองคนขี่กลับไปจะเร็วกว่าเยอะ”

ฟางจื้อเฉียนเลิกเรียนตั้งแต่ยังเด็ก เขาออกไปทำงานข้างนอกมาหลายปี น้ำเสียงติดสำเนียงชนบทเข้มข้น และแฝงความภูมิใจที่ปิดไม่มิดอยู่หลายส่วน