กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย ตาเฒ่าตกปลา
ตอนที่ 7 เจ้าดูหมิ่นข้า! ถอนหมั้น ต้องถอนหมั้น!
บัดซบเอ๊ย... เจียงเฉินอดไม่ได้ที่จะรู้สึกเวทนาเจ้าของร่างเดิมขึ้นมาจับใจ ผลาญสมบัติในบ้านจนแทบจะหมดตัวแล้ว แม้แต่การเดินเล่นด้วยกันสักครั้งยังเป็นเพียงการทำทานอย่างนั้นหรือ? เกรงว่าแม้แต่ปลายนิ้วก็คงยังไม่เคยได้แตะต้องเลยกระมัง
ทว่าบนใบหน้าของเขากลับยังคงแสร้งทำท่าทางหื่นกระหายเอาไว้เช่นเดิม
งิ้วโรงใหญ่ เพิ่งจะเริ่มต้นขึ้นเท่านั้น
เจียงโหย่วหลินโกรธจนเอาไม้เท้ากระแทกพื้นดังปัง “เจียงเถียน รีบพาน้องชายเจ้าเข้าไปข้างในเร็วเข้า!”
เจียงเถียนลุกขึ้นยืน พลางคว้าแขนของเจียงเฉิน “ไปเถอะ ในห้องของท่านพ่อก่อไฟเอาไว้แล้ว ไปผิงไฟให้อุ่นเสียหน่อย”
“เดี๋ยวก่อน” ซุนจินเหมยยิ้มกริ่มในดวงตา พลางยกมือขึ้นห้ามปราม “ข้าว่าเสี่ยวเฉินพูดถูกแล้ว สามสิบตำลึงยังน้อยเกินไป มันต้องหกสิบตำลึงถึงจะถูก!”