เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
⬢⬢⬢
ตอนที่ 170 ภัยหนูระบาด
อวิ๋นซินนับตั้งแต่สัมผัสกับการบำเพ็ญก็แทบไม่ได้นอน กลางคืนส่วนใหญ่จะนั่งสมาธิฝึกเคล็ดวิชาจิตใจ แม้ว่าเธอจะรู้สึกว่าการฝึกของตัวเองไม่มีความก้าวหน้าเลยแม้แต่น้อย
เธอเริ่มสงสัยอย่างหนักว่าตัวเองมีคุณสมบัติในการบำเพ็ญหรือไม่!
ไม่อย่างนั้นทำไมเธอถึงฝึกมาจนถึงตอนนี้ก็ยังไม่มีความก้าวหน้าเลยสักนิด
หากการบำเพ็ญคือมหาสมุทร ระดับการฝึกของเธอในตอนนี้ก็เป็นเพียงแอ่งน้ำเล็ก ๆ เท่านั้น
อวิ๋นซินรู้สึกว่าต้องเป็นเพราะวิธีการเรียนรู้ด้วยตัวเองไม่ถูกต้อง หรือไม่เธอก็ต้องการอาจารย์สักคน หรือต้องการโอกาสสักครั้ง หรือที่ต้องการมากกว่านั้นคือปาฏิหาริย์
อย่างไรก็ตาม เมื่อไม่มีความคืบหน้าใด ๆ อวิ๋นซินจึงหยุดฝึกแล้วบิดขี้เกียจ
แสงแดดส่องผ่านหน้าต่างเข้ามา นึกไม่ถึงเลยว่าฟ้าจะสว่างเร็วขนาดนี้!