กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ช่วงนี้ฟู่เซิงต้องดิ้นรนเลี้ยงตัวเอง ก็ได้เห็นอะไรมาไม่น้อยแล้ว
เธอแทบไม่มีปฏิกิริยาอะไรกับเรื่องนี้แล้ว เพียงแต่ทอดเปลือกตาลง พูดจืด ๆ ว่า “ซื้อของไหม”
“ไม่ซื้อของก็อย่ายืนเกะกะขวางการค้าของฉัน” คำพูดของเธอยังออกจะมั่นใจอยู่
“ซื้อ?” จางหรงเดินอ้อมมาหน้าฟู่เซิง เท้าสะเอวเชิดคิ้ว “เธอเป็นลูกที่ฉันคลอดออกมา เงินที่เธอหามาได้ต้องเป็นของฉันทั้งหมด ฉันยังต้องซื้ออีกหรือ”
“เพียะ” จางหรงไม่ลังเลเลยแม้แต่น้อย เงื้อมือตบฟู่เซิงไปหนึ่งฉาด
ฟู่เซิงเองก็ไม่คิดว่าเธอจะพูดปุ๊บลงมือปั๊บ ก็ถูกตบจนมึนไปเลย
หลังตบไปหนึ่งฉาด จางหรงราวกับได้กลิ่นอายของเมื่อก่อนกลับคืนมา ไม่ลังเลเลยแม้แต่น้อย เงื้อมือตบลงที่หัวฟู่เซิงอีกสองฉาดเต็มแรง