กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย จารึกนภา
ย่าเฉินยิ้มมองเธอแล้วพูดว่า “ยังไงก็เป็นเงินที่เธอให้ย่า กินหมดก็กินหมด”
อวี๋เป้ยเป้ยพูดว่า “ทำไมกลายเป็นเงินที่ฉันให้ย่าล่ะ มันเป็นเงินเดือนที่ย่าหาได้เองต่างหาก!”
ย่าเฉินส่ายหัว “ใครจะจ้างยายแก่คนหนึ่งอย่างฉันทำงาน ก็เธอนั่นแหละที่ยัดเงินให้ฉันทางอ้อมให้ได้ใช้ชีวิต”
อวี๋เป้ยเป้ยก็ส่ายหัว “ไม่ใช่เลย ปีที่แล้วตอนนั้น ถ้าไม่มีย่าช่วย ฉันคนเดียวทำไม่ไหวแน่ ๆ”
“ตอนนี้ก็เหมือนกัน ถ้าไม่มีย่ากับพี่จูจู ไม่ต้องพูดถึงเรื่องอื่น แค่ครึ่งเดือนที่ฉันออกจากร้านนี้ ถ้าร้านตกไปอยู่ในมือคนอื่น ไม่รู้จะกลายเป็นสภาพไหนไปแล้ว”
“มีพวกย่าคอยช่วยอยู่ตรงนี้ ฉันถึงได้ไปครึ่งเดือนแล้วร้านก็ยังดำเนินกิจการเหมือนเดิม”