กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย จารึกนภา
อวี๋เป้ยเป้ย “…”
ซูอวี้ที่อยู่ข้าง ๆ “…”
ซูอวี้รู้กาลเทศะดี รีบลุกขึ้นยืน “ฉันไปดูหน่อยว่าเสี่ยวหลี่ไปไหน”
ผู้การลู่ก็รู้งาน รีบเสริมขึ้นมาประโยคหนึ่งเพื่อกลบเกลื่อน “พวกเขาสามเดือนแล้ว ผมยังไม่เคยได้แตะเลย”
อวี๋เป้ยเป้ย “…”
ถ้าอย่างนั้น คุณก็อย่าอธิบายเลยดีกว่า!
“เสี่ยวหลี่ เสี่ยวหลี่…” ซูอวี้เดินเร็วออกไปถึงห้องด้านนอกแล้ว ปากร้องเรียก “เสี่ยวหลี่” เสียงห่างออกไปเรื่อย ๆ
ผู้การลู่ชำเลืองมองออกนอกห้องคนไข้อย่างเจ้าเล่ห์ แล้วเปิดผ้าห่มบนตัวออก เขยิบเข้าใกล้อวี๋เป้ยเป้ย ยื่นมือของตัวเองออกไป