กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย จารึกนภา
ลู่ซีฉือมองอวี๋เป้ยเป้ยที่น้ำตาเต็มใบหน้า เจ็บใจจนใจแทบแตกสลาย แต่ตอนนี้กลับพูดคำปลอบใจอะไรไม่ออกเลย เพราะคำปลอบใจเหล่านั้นล้วนดูจืดชืดไร้พลัง
เขาทำได้เพียงกอดเธอไว้แน่น ๆ หวังว่าเธอจะรู้สึกได้ว่าเขาคือที่พึ่งได้
เขาอยากจะกอดอวี๋เป้ยเป้ยไว้แน่น ๆ เพื่อปลอบใจเธอ แต่อวี๋เป้ยเป้ยกลับเงยหน้ามองเขา “ลู่ซีฉือ อยู่กับฉัน นายอาจจะ…อาจจะเป็นเหมือนยายของฉัน แม่ของฉัน ตอนที่กำลังจะก้าวไปสู่ความสุข…”
ลู่ซีฉือก็มองเธออย่างมั่นคง “อวี๋เป้ยเป้ย ขอแค่เธอไม่เสียใจ ฉันก็จะไม่มีวันเสียใจ”
เขามองเธอนิ่ง “เธออย่าลืมว่าในโลกเดิม ฉันมีชีวิตได้แค่ถึงสามสิบปี เพราะฉะนั้นขอแค่เธอไม่เสียใจ ฉันก็ไม่เสียใจ”