กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย จารึกนภา
“ฉัน?”
“อืม” ฟู่จูจูพยักหน้า ในดวงตาของเธอตอนนี้เต็มไปด้วยความหวังต่อชีวิต
นับตั้งแต่จางหรงติดคุก ความรู้สึกระหว่างเธอกับเฝิงวั่งในฐานะสามีภรรยาก็ดีขึ้นมาก ช่วงนี้เฝิงวั่งไม่หาเรื่องกวนใจอีกแล้ว
เพิ่งจะขึ้นปีใหม่ โรงงานเหล็กกล้าก็ไม่ยุ่ง เฝิงวั่งลาสองวันก็ไม่มีปัญหา
นอกจากลูกสาวคนโตที่กำลังเรียนหนังสือ ลูกคนเล็กอีกสองคนก็อยู่บ้าน
ฟู่จูจูคิดว่าเธอพาลูก ๆ ไปเมืองหลวงด้วยกันได้
พาลูกไปเยี่ยมน้าเล็กของพวกเขา
เฝิงวั่งไม่ยุ่ง เธอจึงลองถามเขาดูด้วย
บางที…เฝิงวั่งอาจจะอยากไปด้วยก็ได้
“ฉัน?”