กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย จารึกนภา
“งั้นก็ดีเลย ต่อไปถ้าธุรกิจของฉันทำขึ้นมาได้ ก็เลี่ยงไม่ได้ที่จะต้องติดต่อกับผู้คน”
“อายุน้อยเกินไป คนอื่นเขาจะมีเหตุผลอะไรให้เชื่อฉัน!”
พอพูดถึงตรงนี้ เธอก็หันไปยิ้มให้ลู่ซีฉือแวบหนึ่ง แล้วพูดว่า “ที่คุณว่านี่ ยิ่งทำให้ฉันรู้สึกว่าฉันควรจะไปดัดผมสักหน่อยแล้ว”
ลู่ซีฉือ “…”
“การทำงานมันดูที่ความสามารถ ทำไมยังต้องดูที่หน้าตาด้วย?”
อวี๋เป้ยเป้ยจึงถามเขาอย่างสงสัย “คุณไม่ดูเลยเหรอ?”
ลู่ซีฉือส่ายหน้าอย่างมั่นใจ “ผมไม่ดู”
“อ้อ งั้นคุณก็ไม่ใช่คนส่วนใหญ่”
ลู่ซีฉือ “…”
“กลับบ้าน” อวี๋เป้ยเป้ยดึงถังหูลู่ของตัวเองออกจากมือลู่ซีฉือ แล้วเริ่มเดินกลับไป