ตอนที่ 143 เขาร้องไห้ไปแล้ว ต่อไปก็จะไม่ร้องอีก

เก็บกวาดเสร็จ เวลาก็ไม่น้อยแล้ว อวี๋เป้ยเป้ยต้มน้ำร้อน เธอกับฟู่จูจูล้างหน้าแปรงฟันกันแล้วก็เข้านอน

ฟู่จูจู้นอนอยู่บนเตียงของอวี๋เป้ยเป้ย ถอนหายใจเหมือนกับย่าเฉิน “เป้ยเป้ย เตียงของเธอนี่นุ่มจริง ๆ อบอุ่นจริง ๆ”

“อือ ฉันปูผ้าห่มไว้หลายชั้น”

“ดีจริง ๆ” ฟู่จูจูพูดเพียงเท่านี้

แต่อวี๋เป้ยเป้ยคิดว่า ที่เธออยากจะสื่อคงเป็นการได้ใช้ชีวิตแบบนี้ดีจริง ๆ

อวี๋เป้ยเป้ยจึงพูดว่า “ถ้าภายหลังเธออยากเปลี่ยนวิธีใช้ชีวิต เธอมาหาฉันที่ในเมืองได้ ในเมืองมีพื้นที่ให้ใช้ชีวิตกว้างขวางทีเดียว มาเถอะ เรามาสู้ไปด้วยกัน”