กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย จารึกนภา
ย่าเฉินพูดว่า “นั่นเป็นเรื่องดีนี่นา แต่โจวโจวจะช่วยอะไรได้บ้างล่ะ?”
อวี๋เป้ยเป้ยยิ่งรู้สึกเกรงใจ “เครื่องจักรพวกนี้ยังไม่เคยมีคนจากทางนั้นมาประชาสัมพันธ์ที่นี่ ถ้าจะซื้อก็คงต้องไปทางนั้นสักเที่ยว”
“เดิมทีฉันตั้งใจจะไปเอง แต่ฉันไปไม่ได้”
พูดมาถึงตรงนี้ อวี๋เป้ยเป้ยก็ยิ้มอย่างจนใจ “ย่า ฉันยังไม่เคยบอกพวกย่ามาก่อนว่า คู่แต่งงานของฉันก่อนหน้านี้เป็นทหาร”
“แล้วก็…แล้วก็ ใบหย่าของฉันกับเขายังไม่ได้รับ เพราะรายงานการหย่ายังไม่อนุมัติ ดังนั้นฉันจึงไปเองไม่ได้”
“ยัง…ยังไม่ได้หย่ากันเหรอ?” ย่าเฉินจับใจความสำคัญได้เพียงเรื่องนี้
แม้แต่เฉินจินโจวที่ได้ยินแบบนั้นก็ยังมองอวี๋เป้ยเป้ยหลายครั้ง