ตอนที่ 107 ไม่อย่างนั้นล่ะ

หลังจากอวี๋เซิงจากไป น้ำตาของเหอเจวียนก็ไหลพรั่งพรูลงมา

ความผูกพันระหว่างครอบครัวตลอด 22 ปี จะให้ตัดใจได้ในทันทีคงเป็นเรื่องยาก

อวี๋เหิงครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะเอ่ยเรียกอวี๋อัน “นายไปส่งเธอที่โรงเรียนเถอะ!”

ขณะพูด เขายังล้วงเงินออกจากกระเป๋าตัวเองด้วย “นายมีเงินติดตัวไหม รวมให้เธอเป็นจำนวนเต็มหน่อย”

อย่างไรเสียพวกเขาก็ไม่ใช่คนตระกูลฟู่ ที่มีความสุขกับการเอาเปรียบลูกหลาน

อวี๋อันพยักหน้าแล้วลุกขึ้น

อวี๋เซิงถือของเดินออกไป พอพ้นประตู น้ำตาก็เริ่มไหลลงมา

เธอยังคงหวังว่าจะมีใครสักคนตามออกมา อย่างไรเสียพวกเขาก็เป็นครอบครัวที่อยู่ร่วมกับเธอมานานถึง 22 ปี!

โชคดีที่ความคาดหวังของเธอได้รับการตอบรับอย่างรวดเร็ว

อวี๋อันตามออกมา เขาเรียกอวี๋เซิงไว้ “ฉันไปส่งเธอ”