กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย จารึกนภา
เหอเจวียนแสดงท่าทีระแวดระวังออกมาโดยธรรมชาติ แต่ท่าทีระแวดระวังนั้นกลับทำให้อวี๋เซิงเจ็บปวดมาก
ขอบตาของอวี๋เซิงแดงก่ำขึ้นมาทันที เธอมองเหอเจวียนอย่างยากจะยอมรับได้ รู้สึกว่าคำพูดของเหอเจวียนทำร้ายจิตใจเกินไป
เธอนั่งอยู่ตรงนี้ กินข้าวร่วมโต๊ะกับพวกเขา แล้วพวกเขาไม่ใช่ครอบครัวของเธอหรือ?
ทำไมถึงได้เผลอคิดโดยไม่รู้ตัวว่าคนจากหมู่บ้านลี่สุ่ยคือครอบครัวของเธอ?
ใจของเหอเจวียนเอนเอียงไปแล้ว เธอทำเป็นมองไม่เห็นดวงตาแดงก่ำของอวี๋เซิง เอาแต่ร้อนใจ “ตกลงใครมาหาเป้ยเป้ย?”
“มาหาเป้ยเป้ยทำไม?”
เหอเจวียนร้อนใจเล็กน้อย และไม่ได้คิดจะรอฟังคำตอบของเธอ แต่กลับเรียกน้าอู๋ “น้าอู๋…”