กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย จารึกนภา
“ก็อย่างที่เธอว่า ตอนนี้เธออยู่ข้างนอกคนเดียว ทั้งครอบครัวของเราห่วงเธอกันมาก ห่วงว่าเธอจะกินไม่อิ่ม นุ่งไม่พอ”
“ห่วงว่าเธอจะต้องลำบากตรากตรำ”
พอเหอเจวียนพูดถึงตรงนี้ก็หยุดลงอย่างตั้งใจ จากนั้นจ้องมองอวี๋เซิงตรง ๆ
อวี๋เซิงถอยหลังไปก้าวหนึ่งอย่างเซ ๆ อีกครั้ง
เธอไม่เข้าใจ ไม่เข้าใจว่าคำพูดของเหอเจวียนหมายความว่าอะไร
เปลือกตาของอวี๋เซิงสั่นระริก แต่เธอไม่พูดอะไร
เหอเจวียนผิดหวังอยู่บ้าง
เหอเจวียนนึกย้อนไปอย่างละเอียด ในช่วงที่อวี๋เป้ยเป้ยเรียกร้องให้อวี๋เซิงออกจากตระกูลอวี๋ ไม่ว่าอวี๋เป้ยเป้ยจะอาละวาดหนักแค่ไหน อวี๋เซิงก็ดูเหมือนไม่เคยเสนอตัวเองว่าจะออกจากตระกูลอวี๋เลย