กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย จารึกนภา
เธอพูดออกมาไม่ได้จริง ๆ
เธอรู้สึกอยู่เสมอว่าถ้าพูดออกไป เกรงว่าอวี๋เหิงกับเหอเจวียนคงมองเธอด้วยอคติไปแล้ว
เพราะยังไงเธอก็มีแม่แท้ ๆ แบบนั้น
เธอไม่กล้าพูด
เธอได้แต่แกล้งทำเป็นตาย
อีกทั้งเธอก็กลัวจริง ๆ ที่จะต้องกลับไปที่บ้านนั้นอีก
เธอทำได้เพียงแสวงหาการคุ้มครองจากตระกูลอวี๋
ความอ่อนโยนของเหอเจวียนในฐานะแม่คนหนึ่ง เธอโหยหามันเหลือเกิน
เธอรู้สึกอยู่เสมอว่าโชคชะตาเล่นตลก ทำไม… ทำไมถึงจู่ ๆ ก็บอกเธอว่าเธอไม่ใช่ลูกสาวแท้ ๆ ของบ้านนี้
ทั้ง ๆ ที่… ทั้ง ๆ ที่เธอเติบโตขึ้นมาในบ้านนี้ตั้งแต่เด็กจนโต