ตอนที่ 92 ความฝันอันแสนดาษดื่น

แค่อวี๋เป้ยเป้ยยอมออกไปตั้งแผงขาย ของก็พร้อมขายได้ทุกเมื่อ

ลู่ซีฉือช่วยวุ่นวายอยู่ด้วยทั้งวัน พอตกเย็นเขาก็อยู่ต่อกินข้าวด้วย อวี๋เป้ยเป้ยก็ไม่ได้ไล่เขาแบบจริงจัง

มื้อเย็นทั้งสองคนนั่งเผชิญหน้ากัน ลู่ซีฉือถือชามข้าว กินไปได้ครู่หนึ่งก็ยังพูดออกมาว่า “พรุ่งนี้เช้าผมขึ้นรถไฟ”

“อือ เดินทางปลอดภัย” อวี๋เป้ยเป้ยไม่แม้แต่จะเงยหนังตา

ลู่ซีฉือมีคำพูดเป็นพันเป็นหมื่น แต่ท่าทีเย็นชาเช่นนี้ของเธอก็ตีกลับไปจนหมด

ลู่ซีฉือนิ่งไปครู่ใหญ่ แล้วพูดเพียงว่า “มีเรื่องอะไรก็โทรหาผม”

อวี๋เป้ยเป้ยคิดว่าเธอคงไม่มีอะไรต้องมีเรื่องแน่

เธอจะใช้ชีวิตอย่างซื่อตรง และปฏิบัติตามกฎหมายอย่างเด็ดขาด

ยึดคติประจำชีวิตไว้ แม้เสือตกที่ราบลุ่มก็ไม่ส่งเสียงร้องเด็ดขาด