ตอนที่ 91 ไม่ตีสามวัน ก็ปีนหลังคารื้อกระเบื้อง

ถ้าเธอทำให้จางหรงโกรธหนักเข้า เงินสักแดงเดียวก็ไม่ยอมให้

ไม่มีค่ารถ แม้แต่จะกลับเมืองหลวงก็ยังลำบาก

เธอไม่อยากจะต้องติดอยู่ที่หมู่บ้านลี่สุ่ยนี้ไปตลอดจริง ๆ

หลังจากได้เจอจางหรงแล้ว ความคิดของอวี๋เซิงมีอยู่อย่างเดียวคือหนี

หนีทันที หนีให้ไกลแสนไกล ไม่กลับมาอีกเลย

จางหรงนับ ๆ ดู แล้วก็หยิบออกมา 20 หยวน ที่เหลือก็เก็บเข้ากระเป๋าตัวเองจนหมด

เก็บเงินเรียบร้อย มือถือ 20 หยวนไว้ จางหรงถึงได้เอ่ยปาก เธอไม่ค่อยชอบที่อวี๋เซิงร้องไห้สะอึกสะอื้น “พอเถอะ อย่าร้องแล้ว”

“ก็ไม่ได้ตีไม่ได้ด่าเธอสักหน่อย จะร้องไห้อะไรนักหนา”

อวี๋เซิงต้องกัดฟันไว้ถึงจะคุมตัวเองไม่ให้เถียงสวนกลับไปอีก

ถ้าแบบนี้ยังไม่นับว่าตีว่าด่า แล้วแบบไหนถึงจะนับ