ตอนที่ 68 ฉันก็สมควรโดนตี

เมื่อคิดย้อนกลับไปตอนนี้ นั่นไม่ใช่เพราะเธอดื้อรั้น แต่คงเป็นวิธีเดียวที่เธอคิดว่าจะได้พบเธอคนนั้น

ลู่ซีฉือคุกเข่าลง ย่อตัวลงข้าง ๆ อวี๋เป้ยเป้ย ฝ่ามือใหญ่ทั้งสองข้างค่อย ๆ กุมมือเรียวขาวของเธอไว้ เสียงต่ำพร่า “ขอโทษ”

เขาเพิ่งเข้าใจในทันใดว่าทำไมก่อนหน้านี้อวี๋เป้ยเป้ยถึงกระโจนเข้าหาเขาทั้งตัว แต่หลังจากนั้นกลับเด็ดขาดหนักหนาถึงเพียงนั้น ถึงขั้นกลัวว่าทั้งสองคนจะเข้าไปเกี่ยวข้องกันแม้เพียงน้อยนิด

คงเป็นเพราะหลังจากรู้ตัวแล้ว เธอผิดหวังในตัวเขาสินะ!

“ขอโทษ” เขาพึมพำซ้ำอีกครั้งด้วยเสียงเบา