กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย จารึกนภา
อวี๋เป้ยเป้ยก็ขมวดคิ้ว “อวี๋อันมาแล้ว คุณไม่ต้องอยู่เป็นเพื่อนฉันก็ได้”
“คุณยังไม่ได้ไปรายงานตัวเลิกลาใช่ไหม?”
อวี๋เป้ยเป้ยคิดว่าคงเป็นเพราะเขาลางานมาแล้ว และรู้สึกว่าไม่ควรปล่อยให้เสียเปล่า
ลู่ซีฉือส่ายหน้า เขยิบเข้าไปใกล้กระจกรถ ใช้สองมือยันไว้ที่กระจก แล้วเผยรอยยิ้ม “ผมไม่วางใจให้คุณกลับไปคนเดียว เลยจะไปส่งคุณ”
อวี๋เป้ยเป้ยกำลังจะพูดว่าไม่เห็นมีอะไรต้องไม่วางใจ มีอวี๋อันกับอวี๋เซิงอยู่ด้วย ยังจะปล่อยให้คนเป็น ๆ อย่างฉันถูกลักพาตัวไปได้อีกหรือ?
แต่สุดท้ายลู่ซีฉือกลับพูดเสียงเบา “ผมจะกลับไปกับคุณ เผื่อระหว่างทางคุณทะเลาะกับอวี๋เซิงขึ้นมา คุณก็ไม่ต้องกลัว เธอมีที่พึ่ง คุณก็มี”