กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย จารึกนภา
หลี่หวากับหวังหลิงด่าจางหรงเสร็จ ก็เริ่มเกลี้ยกล่อมอวี๋เป้ยเป้ย “เป้ยเป้ย ถึงจะพูดอย่างนั้น แต่ฉันก็ยังคิดว่าไม่ควรหย่า” หลี่หวาจับมืออวี๋เป้ยเป้ย พูดอย่างจริงจัง “เป้ยเป้ย ลองคิดดูสิ ถ้าเธอหย่า แล้ว…แล้วครอบครัวแซ่ฟู่นั่นก็คงดีใจจนตัวลอยไปแล้ว”
หวังหลิงก็พยักหน้า “ยังไงก็ตาม ปล่อยให้พวกเขาหัวเราะเยาะไม่ได้”
สำหรับหลี่หวากับหวังหลิงแล้ว การหย่าร้างสักครั้งหนึ่งก็คือการปล่อยให้คนอื่นหัวเราะเยาะ ถูกนินทาลับหลัง
หลี่หวากำมืออวี๋เป้ยเป้ยแน่น “ใช่ ยิ่งช่วงเวลาแบบนี้ เรายิ่งต้องใช้ชีวิตให้ดี”
“ใช่แล้ว เธอกับผู้การลู่ต้องใช้ชีวิตให้ดีก่อน ถึงจะทำให้พวกเขาไม่สบายใจได้” หวังหลิงเอ่ย