กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย จารึกนภา
ความหิวแค่นี้เขายังทนได้
ที่สำคัญคือเขากลัวอวี๋เป้ยเป้ยจะหิว
ในเมื่ออวี๋เป้ยเป้ยบอกว่าไม่อยากกินข้าวข้างนอก ลู่ซีฉือจึงไม่ลังเล “งั้นเรากลับบ้านกัน”
ตอนลู่ซีฉือพูดคำว่า “กลับบ้าน” หัวใจของเขาก็หวานขึ้นมาโดยไม่รู้ตัว
เห็นไหม ต่อให้พวกที่คิดไม่ซื่อพยายามแสดงออกมากแค่ไหนก็ไม่มีประโยชน์ พวกเขาไม่มีทางพูดกับอวี๋เป้ยเป้ยได้ว่า “ไป กลับบ้านกัน”
แฮะ ๆ!
ทั้งสองขึ้นรถ สตาร์ตรถแล้วมุ่งหน้าไปยังกองทัพ
ระยะทางค่อนข้างไกล พอฟ้ามืดสนิท ถนนก็ขับไม่ค่อยง่ายนัก
อวี๋เป้ยเป้ยเผลอหลับไปท่ามกลางการโยกไหวของรถ
เมื่อลู่ซีฉือเห็นคนข้าง ๆ หลับ เขาก็ยิ่งลดความเร็วลงกว่าเดิม เพราะกลัวว่าเธอจะถูกกระแทกจนตื่น