ตอนที่ 21 เป็นตากุ้งยิงแล้ว

ลู่ซีฉือยกอาหารมาที่เรือนโถง พอเห็นว่าบนโต๊ะยังมีหมูอีกหนึ่งชาม เขาก็ยอมรับสายตาของอวี๋เป้ยเป้ยเมื่อครู่ อืม เขาเป็นโรคจริง ๆ นั่นแหละ

เขาเอาจิตใจคนใจแคบไปวัดน้ำใจคนใจกว้างเข้าแล้ว

ลู่ซีฉือวางอาหารลง นั่งลงอย่างว่าง่าย แล้วชมอย่างจริงใจ “ทำอาหารได้ตั้งเยอะแยะ!”

เดิมทีลู่ซีฉือยังอยากจะพูดอีกประโยคหนึ่งว่า มีกันแค่สองคน อาหารเยอะขนาดนี้คงกินไม่หมด

อันที่จริงเมนูตำแตงกวาจานนั้นไม่ต้องทำก็ได้ เขาไม่ค่อยชอบกิน

เขาชอบกินเนื้อ

แต่พอเขาพูดจบ อวี๋เป้ยเป้ยก็ช้อนตามองเขาแวบหนึ่ง “ต่อให้น้อยกว่านี้ก็ไม่พอให้คุณกินอยู่ดี!”

ลู่ซีฉือ “…”

ลู่ซีฉือปิดการเข้าสังคมอย่างไร้ประโยชน์ที่ผุดขึ้นในใจลงอย่างเงียบ ๆ